Dag 23, een vrije dag in Lovina

Gewoon, volgens de gewoonte van dit land, weer op tijd wakker en lekker ontbeten. Wat is Bali anders dan Sumatra en Java. Alles is met bloemen versierd, zelfs de traptreden naar het restaurant.
Na het ontbijt vertrok Jan voor een ochtend snorkelen op zee en zocht ik een plekje in de zon bij het zwembad. Wat een warmte! Dus veel plonzen en verkassen naar de schaduw. Met Jacqueline in de Javazee gezwommen en door alle handelaren op het strand aangesproken om maar iets te kopen. Met veel afdingen hadden we onze buit binnen en zagen we Jan ook terug komen. Jan gaf zijn T-shirt aan de jongen die hem begeleid had. Wat was die blij en trots met zijn shirt. Jan had....... Tegen de middag toch wat rood gekleurd uit de zon gegaan. Met de shuttlebus naar Lovina waar we weer van alles meemaakten. Zo liepen we een "tuin" in waar kruidnagels lagen te drogen. Ik sprak iemand aan die daar aan het werk was. Die sprak geen Engels en om maar van mij af te zijn gaf hij me een hand vol kruidnagels. Op weg naar de uitgang kwamen we een andere man tegen die wel Engels sprak, hij legde ons uit hoe lang het drogen duurde nl 4 dagen, wat dat in gewicht scheelde 3 kg werd 1 kg en hij kreeg voor een kilo gedroogde kruidnagels €7.00. Leuk om van zo iemand zoveel te leren! Even later zagen we een hotel waarvan de ingang ons boeide; alleen maar schelpen. We werden uitgenodigd om verder te komen. Binnen bleek alles van schelpen, zelfs de matrassen waren vervangen door schelpen. De eigenaar bleek een Nederlander. Toen nog wat sarongs gescoord en wat gedronken aan het strand. Daar zagen we een hele groep Balinezen die net een ceremonie hadden gehad. Jan wilde een foto van ze maken en raakte met ze in gesprek waardoor we uiteindelijk met z'n allen op de foto gingen. Super leuk deze momenten. Daarna nog gegeten, lokaal eten zoals wij dat graag doen kennen ze hier in dit toeristische plaatsje niet. Daarna terug naar het hotel, een auto zoeken dus die ons voor een leuk bedrag terug wil brengen. Dat lukte snel dus wij de auto in. Zaten we net kwam er een andere auto naast die van ons staan en kregen we de opdracht om "onze" auto te verlaten om over te stappen in de taxi. We moesten enorm lachen om deze zakenmensen. Terug in het hotel nog even een kopje koffie en toen was dag 23 ook weer voorbij.